Crochet Along 2014

Vandaag  volgt er wat uitleg over het logo rechts op mijn blog op de Creatief-pagina. Ik heb het dan over de Crochet Along 2014. Wat betekent dat nu precies?

Begin 2013 ontstond ergens in de Verenigde Staten het idee om een deken te haken van allerlei verschillende randen en kleuren helemaal naar eigen keuze.
Alleen de te gebruiken haaksteken lagen min of meer vast, zeg maar het basispatroon.  Je kon je aanmelden en al snel kon je als deelnemer wekelijks het nieuwe patroon downladen van de website van de CAL.
Per week waren drie, vier of een enkele keer vijf verschillende haakpatronen aan de beurt. Met de uitleg en de foto’s van de bedenkers erbij was het gemakkelijk om te volgen en bij te houden. Alleen was het natuurlijk wel in het Engels.

Maar er waren een paar slimme dames (Tertia en Jolanda) hier in Nederland die dachten dat zij daar hier ook wel mee konden beginnen en zo kwam er een Nederlandse Crochet Along 2014.  Al snel melden zich heel veel mensen aan en werd op het blog van de dames de wekelijks link naar het nieuwe patroon geplaatst en kon je er mee aan de slag. Inclusief foto’s en uitgebreide uitleg is het allemaal heel goed te volgen.

Ik vond het meteen al een heel leuk idee en ik besloot mee te gaan haken. Op het logeerbed boven paste wel een gehaakte deken als sprei. Om het niet al te duur te maken, heeft Jan een paar armen vol met bollen wol bij de Zeeman gehaald en vanaf week drie ben ik mee gaan haken. Inmiddels zitten we in week zeventien en is al een mooi stuk van de deken te zien.

SAMSUNG

Op internet kom ik nu regelmatig voorbeelden tegen van dames die ook mee haken en nu is het tijd om mijn deken te showen, tenminste het deel dat klaar is. Omdat het maar een paar rijen per week zijn, kan ik het gemakkelijk bijhouden en hou ik ook nog tijd over voor al het andere brei- en haakwerk waar ik mee bezig ben, soms wel vier dingen tegelijk. En natuurlijk ook voor het bloggen.. Het enige wat ik super vervelend vind, is het afhechten van alle draadjes aan de zijkant….Eigenlijk zou ik dat iedere week moeten bijhouden, maar ik vind iedere keer wel weer een smoesje om het uit te stellen. Herkennen jullie dat?

Ik ben erg benieuwd wat jullie er tot nu toe van vinden. Een berichtje zou leuk zijn.

Tot de volgende blog!

Theemuts

Een paar jaar geleden waren we in de buurt van Maastricht op vakantie. Onze oudste vindt het leuk om ook af en toe een paar daagjes mee te gaan. Dan duwt hij mijn rolstoel en is mijn lief daar even van bevrijd. Omdat ik ook wel eens wil winkelen, brengen ze me dan naar het centrum en gaan mee winkel in en uit, tot ik moe ben en terug wil.

Maar om op Maastricht terug te komen, bij een hele grote zaak kocht onze oudste dus een theepot. Een mooie witte theepot.
En ook wat bekers met een leuk gehaakt hoesje. Toen kon de vraag natuurlijk niet uitblijven of ik ook een hoesje voor zijn theepot wilde maken. Ik moet bekennen dat dat verzoek nog steeds alleen maar  in mijn hoofd zit.

Oh ja, ik ben wel begonnen met een patroon van lapjes. Dat was in de periode dat ik fanatiek aan het quilten ging. Na allerlei proeven van bekwaamheid in de vorm van kleinere kleedjes onder leiding van een SAMSUNGechte quiltlerares, maakte ik een hele grote deken. Een sprei op ons bed.
Met behulp van een quiltprogramma op de computer maakte ik het ontwerp en in Bergen (NH) kochten lief en ik meters op elkaar afgestemde kleuren blauw en naaide ik dagen achter elkaar alle kleine lapjes met de hand aan elkaar.  Alleen de randen zijn wel machinaal eraan gestikt.

SAMSUNG Het echte quilten, namelijk het doorpitten met kleine steekjes kon niet met de hand. Daar was de deken veel te zwaar voor. Dat is gedaan door Anne Que, die een longarm quiltnaaimachine heeft en voor mij de deken in een prachtig patroon heeft gequilt. Sindsdien pronkt hij dagelijks  op ons bed.

Maar om terug te komen op de theepot – er liggen dus lapjes klaar. Zelfs al molton en voering op maat geknipt om er een lekker warme theepot van te maken, alleen lukte het quilten niet echt meer en ligt alles bij elkaar opgeslagen in een plastic doos. Het zal er ooit wel weer eens uitkomen, maar niet nu in ieder geval.

Wat ik natuurlijk wel kan doen is een theemuts haken of breien. Inmiddels heb ik op internet diverse patronen van theemutsen gevonden en bewaard en vanmorgen vond ik deze:

teacozy

 

 

 

 

 

 

 

Het (gratis)patroon kun je hier vinden.  Wel eerst even aanmelden.
http://www.yarnspirations.com/pattern/crochet/hot-hibiscus-tea-cozy

Leuk hè? Wie weet wordt het deze theemuts, maar ik heb ook nog hele andere mooie gezien. Ik zal jullie het uiteindelijke resultaat natuurlijk tonen.  En zoonlief weet dat er nu eindelijk over niet al te lange tijd een theemuts in zijn brievenbus zal zitten….

Tot het volgende blog!

 

Een nieuw begin

Het is al een poos geleden dat ik wat van me heb laten horen. Laten  we het er maar op houden dat de zin om te bloggen in mijn schoenen zakte. Niet omdat ik geen onderwerpen meer had, maar omdat het lichamelijk én psychisch achteruit ging. Het bleek een vicieuze cirkel.

Meer pijn, meer morfine, meer bijwerkingen en steeds meer de vraag of dit nou was wat ik me van mijn leven had voorgesteld. Niet echt dus. Maar om een lang verhaal kort te maken, er bleek toch een knop te zijn overgebleven in me waar ik aan kon draaien.
Het heeft me heel wat moeite gekost om die te vinden maar met hulp van al mijn dierbaren kwam daar ineens het besluit om de morfine te gaan afbouwen na een aantal gesprekken met een arts van het pijnteam in het ziekenhuis. En hoe meer ik afbouwde, hoe beter ik me begon te voelen.

Ik was helderder, lag niet meer het grootste deel van de dag te slapen, bemoeide me weer met het huishouden (tot ongenoegen soms van mijn lief want dat was zijn domein geworden) en kon ik er weer af en toe op uit. Tot half februari ging het goed en was ik niet te stoppen.
D laatste maanden van 2013 heb ik besteed aan het breien, haken en knutselen van een grote mand vol met babyspulletjes want in januari 2014 zou ons eerste kleinkind geboren worden.
Op 20 januari 2014 arriveerde hij dan, onze Luuk Tijmen, roepnaam Luuk.
Alles prima met  moeder en kind en we gingen regelmatig even een kijkje nemen bij dit prachtige manneke.

Maar langzamerhand kreeg ik steeds meer pijn in mijn rechterbeen, eerst alleen in mijn onderbeen, maar het breidde zich uit naar bovenbeen, heup en rug. Het werd zo erg dat ik niet meer kon lopen of zitten. Ik zakte door mijn been.
Het werd een flinke domper: de hernia waar ik al vanaf oktober 2002 last van had en die de chronische pijn en de zenuwbeschadiging veroorzaakte, stak zijn kop weer op. Met als gevolg dat ik niet verder mag met het afbouwen van de morfine, dat ik weer plat lig en het nu moet doen met de fotootjes en af en toe de komst van Luuk met zijn  ouders.

Het was en is een grote tegenslag, ook tussen mijn oren valt het niet mee. Weer het gevoel terug te zijn bij af…
Hoe lang deze situatie gaat duren weet ik niet. Het schiet niet erg op in ieder geval. Maar als afleiding bedacht ik dat weer beginnen met bloggen wel een goede afleiding zou zijn. Niet meer elke dag zoals de bedoeling was vorig jaar, maar af en toe. En dan niet meer van die lange verhalen (zoals deze bijvoorbeeld…, hoe leer ik dat af?) en met hulp van onze oudste is mijn blog op zijn kop gezet, door elkaar geschud en zie daar, een heel nieuw begin..

Zo is er ook het hoofdstuk ‘Creatief’ bijgekomen en daar zal ik mijn zelf gemaakte producten showen of dingen van anderen die ik mooi vind en aan jullie wil laten zien.  Als er een patroon van is, zal ik daarna verwijzen.
Op deze manier ga ik opnieuw het gevecht aan….., maar wel een heel leuk gevecht want mijn vingers jeuken om te beginnen. Dus..

Hallo allemaal, ik ben er weer! Welkom terug op mijn blog!

Riet

 

Creatief

Afgelopen weekend is  mijn blog flink door elkaar geschud en voorzien van het hoofdstuk ‘Creatief’.
Op deze pagina zal ik mijn eigen maaksels laten zien maar ook mooie dingen die ik wil delen met jullie. Indien aanwezig verwijs ik naar het patroon en de maker daarvan.
Er zal niet iedere dag iets nieuws te zien zijn, dat lukt me niet. Ik moet ook nog een beetje energie overhouden voor het handwerken zelf.

Als eerste wil ik de geboortekrans laten zien die ik gemaakt heb voor onze kleinzoon Luuk die afgelopen 20 januari is geboren. Het is zo’n fantastisch manneke en we zijn erg blij met hem..

Deze krans maakte ik na voor onze kleinzoon Luuk. Ik kreeg het patroon van een medewerkster van de thuiszorg die me iedere dag helpt. Ik weet niet waar de krans oorspronkelijk vandaan komt, maar ik vond hem wel erg leuk..

IMG-20140423-WA0000SAMSUNG

 

 

 

 

Tot mijn volgende blog!

Kwijt – 22 augustus 2013

Kwijt

De afgelopen weken loop ik er steeds meer tegen aan dat ik van alles kwijt ben.
En dan heb ik het niet zo zeer over al mijn spulletjes, tastbare dingen dus, maar over allerlei zaken die je niet vast kunt pakken.

Ik heb het dan over mijn geheugen, mijn oriëntatie, mijn inspiratie, mijn controle over de taken die er op mijn bordje liggen, mijn energie en er is vast nog wel meer.
Ik realiseer me heel goed dat het voor anderen in mijn omgeving lijkt of het best wel meevalt, zoals Jan voortdurend tegen me zegt. Maar zelf begin ik er last van te krijgen.
En dat voelt niet fijn. Nee, het voelt zelfs helemaal niet fijn.

Al vanaf mijn jonge jaren was ik een controlefreak. Alles moest op orde zijn in mijn omgeving. Daarbij had ik een geheugen als een pot. Ik kende alle telefoonnummers van familie en vrienden uit mijn hoofd, net als adressen en nog meer van die eigenlijk overbodige zaken die je niet hoeft te onthouden omdat ze ook op papier staan. Nu ben ik dat praktisch allemaal kwijt.
Af en toe borrelt er nog wel eens iets naar boven van wat ik vroeger opgeslagen heb, maar veel vaker weet ik dingen niet meer, die ik een half jaar geleden nog wel wist. En nog veel vaker heb ik er last van dat ik iets wat me kort geleden verteld is, absoluut niet mer weet. En dat is niet fijn. Dat levert dingen op als: ‘Dat heb ik je vorige week ook al verteld’ terwijl er bij mij werkelijk geen sprankje van een herinnering is blijven hangen.

Hetzelfde geldt voor mijn fut om eens iets aan te pakken. Er liggen veel dingen die opgeruimd moeten worden, in mappen gestopt, opgestuurd naar de ziektekostenverzekering, naar mijn nieuwe adressen op de Postcrossingsite, foto’s die terug in hun album terug moeten omdat ik ze nodig had voor een fotoalbum wat ik vijf jaar geleden heb gemaakt toen onze jongste zoon ging trouwen en alle andere foto’s die sinds die tijd zijn gemaakt en de stapels met tijdschriften van heel veel organisaties waar we lid of donateur van zijn of een abonnement op hebben. De stapel in de tijdschriftenmand is inmiddels tot zeker 60 cm. aangegroeid. Het is maar goed dat de mand tegen een muur aan staat, anders was de stapel al vaak omgevallen. Ik heb overal van die mooie tijdschriftcassettes voor maar het ordenen, op datum leggen en wegzetten komt er niet van.
De laatste jaren werd het al minder maar de laatste paar maanden is de fut er helemaal uit.

Ook mijn inspiratie is ver te zoeken. Vandaar dat ik even (hoop ik) weinig op mijn blog schrijf. Ik heb wel iets nieuws bedacht om aan mijn blog toe te voegen maar dat hou ik nog even achter de hand. Dat zien jullie vanzelf een keer verschijnen.
Eerst zijn er zaken aan de orde die een heel stuk belangrijker zijn.

Alles wat ik hier benoem heeft natuurlijk een oorzaak. Ik noem het zelf maar mijn morfinedementie. Ik wil echt niet spotten met dementerenden hoor, maar voor mij voelt het voor een deel wel zo. Het feit dat ik van 23.00 tot 8.00 uur en dan van 9.00 tot 12.00 uur slaap met hooguit een half uur tot drie kwartier voor de thuiszorg die me helpt met douchen en aankleden, zegt al meer dan genoeg.
De morfine begint steeds meer zijn tol te eisen.

En nu de ophoging van de dosis steeds sneller gaat, is het tijd om toch weer de hulp in te roepen van artsen die zijn gespecialiseerd in pijnbestrijding. Ik hoop dat het alleen in de vorm van gesprekken kan en dat lichamelijk onderzoek of een  behandeling niet nodig zal zijn. Maar ben ik gelukkig samen met Jan bij en dat kan ik desnoods weigeren. Ik heb maar één vraag, maar dit is wel één van de allerbelangrijkste vragen uit mijn leven die ik daar ga stellen.

Die vraag luidt: ‘Op welke manier denken jullie een bijdrage te kunnen leveren aan het verbeteren van mijn huidige kwaliteit van leven?  Ik besef heel goed dat ze misschien geen antwoorden hebben voor me of dat ze wel iets zouden willen proberen zonder vooraf te weten of het effect zal hebben. Ik realiseer me ook dat ik het woordje ‘hoop’ uit mijn woordenboek moet schrappen. De vele teleurstellingen die ik heb gehad, zorgden voor een flinke depressie. Dat wil ik niet meer. Gelukkig gaat het nu met de juiste medicatie tussen mijn oren een stuk beter maar dat wil ik wel graag zo houden.
Ook realiseer ik me dat wat er bereikt kan worden hooguit marginaal zal zijn. Maar ik ben al blij met elke minimale verbetering.

Ik heb mezelf beloofd dat ik een lijstje ga maken van wat voor mij een betere kwaliteit van leven zou betekenen. Daar zal ik bijvoorbeeld opzetten dat ik graag iets aan mijn gewicht wil doen en ook dat ik wat meer energie over hou om weer eens naar buiten te kunnen zonder dat mijn broek pijn doet aan mijn benen. En zelfs dat is waarschijnlijk te veel gevraagd, dat besef ik heel goed. We gaan zien wat het eerste telefoongesprek op 4 september as. gaat opleveren. Ik zal jullie op de hoogte houden.

Tot de volgende keer!