Het ezeltje – 4 juni 2013

Het ezeltje

Vandaag laat ik jullie kennismaken met een prachtig gedicht van M. Vasalis over een ezeltje.
Het is een verhaal met een boodschap die ik jullie niet wil onthouden.

Het ezeltje

In  de korte, blauwe schemering
deed ik een kleine wandeling.
De grond was rood, gebarsten-droog.
De lucht was dun en vreselijk hoog,
en blauwe distels stijf en grillig
ritselden driftig en onwillig.
Stil grazend naast een grijze rots
zag ik opeens op hoge benen
een jonge ezel, zijn oren schenen
doorzichtig, zijn gelaat was trots.
Zijn lange, ambren ogen blonken
als water, ernstig en bezonken
en onpartijdig was zijn blik.
En na een korte, felle schrik
verstarde ik in verwondering.
Of kan het erbied zijn geweest
voor dit schoon, ongeschonden beest,
waarmee ik langzaam verder ging?
Een pijnlijke herinnering:
zo ben ik vroeger ook geweest.
Die gaafheid en zachtzinnigheid,
onzware ernst en droomrigheid,
o, kon ik dat ééns herwinnen,
kin ik nog ééns opnieuw beginnen.

Tot de volgende keer!

Geef een reactie: