Humaan Nederland? – 30 juni 2013

Humaan Nederland?

De afgelopen week heb ik gekeken naar het eerste deel van een serie over uitgezette asielzoekers. Ook heb ik gekeken naar de telefilm Exit. Dat is een film gebaseerd op een waargebeurd verhaal waarin een aantal asielzoekers wordt gevolgd tijdens hun uitzetting. Die uitzetting verloopt niet zoals de IND het zich wenst. Nee, de mannen, sommigen jongens nog, besluiten zich te verzetten tegen hun uitzetting en krijgen te maken met geweld omdat deze uitzetting koste wat kost goed moet verlopen, met alle gevolgen van dien.

Ik heb met tranen in de ogen zitten kijken en kon de film niet in één keer afkijken. Daarvoor riep de film teveel emoties op. Ik ben namelijk heel erg geschrokken. En zo boos geworden dat ik mensen op hun gezicht wilde slaan. Wat  wordt er op een verschrikkelijk manier omgegaan met deze mensen. Nederland erkent de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens waarin de rechten van de mens zijn vastgelegd op allerlei gebied. Daarin staat ook dat mensen op een humane manier behandeld moeten worden. Daar heb ik ternauwernood iets van gezien.
De rechten van deze mensen werd aan alle kanten geschonden.

De documentaire ‘Uitgezet’ bestaat uit vier delen. Deel 1 is afgelopen woensdag 26 juni uitgezonden. Deze serie volgt een aantal kinderen die zijn uitgezet. De maker van de docu gaat op zoek naar deze kinderen om te kijken waar ze wonen en in welke omstandigheden en vooral ook om te zien hoe het nu met ze gaat. Daarbij was ook een gezin uit Dronten dat uit Irak kwam. Vader had een kleine rol gehad in het leger van Saddam Hoessein en kon niet aantonen dat ie geen geweld heeft gebruikt tijdens deze periode. Het gezin met kinderen vluchtte naar Nederland maar kreeg vanwege de rol van de vader geen verblijfsvergunning en ze moesten met z’n allen terug naar Irak nadat herhaalde asielverzoeken steeds weer werden afgewezen. Dat inmiddels de kinderen alleen nog maar Nederlands spraken, helemaal ingeburgerd waren in de Drontense samenleving en de jongste zoon waarom het ging in deze aflevering was nog nooit in Irak geweest.

Wat alle kinderen meemaakten toen ze afscheid moesten nemen van hun klas, hun school, hun omgeving heeft in het land van hun ouders gezorgd voor traumatische kinderen die daar nog steeds onder lijden. Angst voor bomaanslagen, voor geweld op straat, moeten leven bij familie en geen enkele bron van inkomsten en dan ook nog proberen je gezin en jezelf in leven zien te houden vergt heel veel van de ouders en de kinderen zelf zijn bang, erg bang.
Sommige kinderen zijn zelfs met hun ouders en broertjes en zusjes verder gevlucht en waren onvindbaar. En de Nederlandse IND blijft maar beweren dat het veilig is daar.

Het was aangrijpend om te zien hoe veel verdriet die kinderen hebben. En wat me het meest kwaad maakte, was de manier waarop hier in Nederland met deze gezinnen werd en wordt omgegaan. Eerst in een asielzoekerscentrum met z’n allen in een klein kamertje leven, vaak verhuizen naar een ander centrum en dan uiteindelijk in afwachting van een verblijfsvergunning wachten of je mag blijven of niet. Als je dan na jaren en jaren bericht krijgt dat je terug moet, waarbij niet wordt gekeken naar de samenstelling van het gezin en hoelang ze al hier zijn, kan ik me voorstellen dat je boos, bang en totaal van streek bent.

En dat zijn dan de Nederlanders die zich houden aan de wet, die geen enkel mededogen kennen, niet snappen dat je zulke gezinnen gewoon rustig hier laat wonen waar ze gelukkig zijn en hun toekomst hebben gevonden. Dezelfde Nederlanders die zich niet houden aan de Rechten van de mens door hele gezinnen op te sluiten tot ze in het vliegtuig zijn gestopt terwijl deze mensen en kinderen niets anders hebben gedaan dan hun land ontvlucht omdat het daar niet langer veilig was en is. Dat zijn ook de Nederlanders die mensen terug sturen naar Irak waar nauwelijks een veilige plaats te vinden is, of naar Afghanistan waar naast de Taliban ook allerlei milities de hele boel onveilig maken en er door corruptie zoveel ellende heerst. En nee, dat heeft niets met humaniteit te maken.

Ik vind het verschrikkelijk dat we hier zo met mensen én kinderen omgaan. Ik word er erg verdrietig van en ik snap het ook niet. Hoe krijg je het  voor elkaar? Alle schrijnende verhalen ten spijt gaat men nog steeds door met deze uitzettingen. Ik zal hier tegen blijven ageren door er aandacht aan te schenken en er over te schrijven.
Als je de Telefilm Exit wilt zien, kun je terecht op deze link:
http://www.npo.nl/programmas/NCRV_1602197

en voor de vierdelige serie over uitgezette asielkinderen kun je hier terecht:
http://www.npo.nl/series/POMS_S_VARA_374768.

Ik wens jullie geen kijkplezier, maar ik hoop wel dat jullie de moeite nemen om naar deze beide uitzendingen te kijken. En ik hoop dat jullie met mij je mening hierover luid en duidelijk naar buiten brengt.
Sterkte bij het kijken!

Tot de volgende keer!

Tour de France – 29 juni 2013

Tour de France

Vandaag, zaterdag 29 juni 2013 is de honderdste editie van de Tour de France begonnen.
Hét grootste wielerspektakel van het jaar. In 1903 werd de eerste van deze tot een soort icoon uitgegroeide wielerwedstrijd gehouden. Alleen in de Tweede Wereldoorlog en de eerste jaren daarna werd deze wedstrijd niet verreden.

In de eerste jaren was het een monstertour met etappes die een heel stuk langer waren dan tegenwoordig. Toen mochten de renners ook geen enkele hulp aanvaarden onderweg. Er werd nog op normale fietsen gereden. Banden moesten de mannen zelf plakken Het verhaal van een deelnemer die zijn fiets weer aan elkaar smeedde ergens bij een smid in een dorpje aan de voet van de Pyreneeën is een bekend verhaal bij de wielerliefhebbers..

Al jaren volg ik de Tour. En zeker nu ik al een paar jaar thuis zit (lig), is het een mooi zomers tijdverdrijf. Het zijn drie weken vol kijkplezier. En dat ondanks alle doping-verhalen van de afgelopen jaren.
Het is ieder jaar weer een spektakel dat mij boeit. Het gaat me dan om de wedstrijd en niet om alle toestanden er omheen. Dat wordt tegenwoordig zo commercieel uitgemolken dat het niet leuk meer is. Ik erger me aan alle praat-programma’s waarin drie minuten over de wedstrijd wordt gesproken en de rest ter meerdere glorie van de presentatoren wordt gevuld.

Een aantal jaar heeft Jan een wedstrijd georganiseerd. Hierin kon je een team samenstellen van renners waarvan je dacht dat die zouden meedoen om de prijzen. Een team bestond dan uit tien renners die je met naam en toenaam op een lijstje zette, genummerd en wil en dat moest inleveren bij de wedstrijddirecteur. Erf waren punten voor de etappewinst, voor de bergtrui, de puntentrui en de gele trui voor de winnaar net als bij de echte Tour.
Iedereen legde per ploeg een tientje in en aan het einde werden de prijzen verdeeld tussen de winnaars die over alle etappes het beste hadden gescoord. Maar hij is ermee gestopt.
De reden? Er werd alleen maar door Muizelaars gewonnen; door onze jongste zoon of door hemzelf.
Meestal scoorde ik ook wel aardig maar dat kwam omdat ik Thijs om advies vroeg. Vader en zoon hè, allebei gek op alles wat met een racefiets te maken heeft. Want ook al ken ik veel renners en weet ik veel af van hun capaciteiten, mijn ploegsamenstelling was natuurlijk net niet de juiste. Als ik het zonder advies deed, eindigde ik vaak ergens helemaal onderaan, net als Wietse, onze oudste die net als zijn moeder het kijken wel heel leuk vindt, maar het op een racefiets zitten niet ambieert.

Alle verhalen over doping hebben natuurlijk een grote smet op het wielrennen gelegd. De jaren dat Lance Armstrong met twee vingers in zijn neus en naar later bleek met flessen en spuiten vol met het een of andere stimulerende middel zeven keer de Tour won, zijn hopelijk voorbij.  Ik weet niet hoe nu het gebruik van (verboden) stimulerende middelen is. Ik hoop dat het nu een veiliger sport is geworden, want het kan niet zo zijn dat je ongestoord jaren lang je lijf vol stopt met chemische troep. De nieuwste generatie wielrenners worden natuurlijk ook begeleid en zij zullen ongetwijfeld ook de nodige voedingssupplementen en andere middelen krijgen of nemen maar ik heb hoop dat het nu op een gezondere manier gaat. Het is naar mijn bescheiden mening niet mogelijk om drie weken ongestoord meer dan drieduizend kilometer te fietsen waarbij heel veel inspanningen moeten worden geleverd bij de sprint of over hoge colls. Dan moet je niet alleen goed getraind zijn maar ook de nodige rust en goede voeding hun werk laten doen.

Ik ben heel benieuwd of de gedoodverfde winnaar Froome inderdaad zal winnen of dat er een ander de sterkste zal zijn. En ook ben ik  benieuwd naar de prestaties van de Nederlanders die meedoen. De jongens van Argos Shimano en van Vacansoleil en van Belkin zullen zich niet onbetuigd laten, hoop ik. Het is een zwaar parcours dit jaar met veel hoge bergen en veel lange afstanden. Juist omdat het de honderdste keer is, hebben de Franse organisatoren er een echt spektakelstuk van gemaakt. Ik verheug me op spannende sport de komende weken en voor de liefhebbers, zullen we een gokje wagen wie er gaat winnen dit jaar?

Tot de volgende keer!

Geluk – 28 juni 2013

Geluk

Vandaag alleen maar een gedicht van Rutger Kopland uit zijn bundel ‘Verzamelde gedichten’.
Het gaat over geluk. Ieder mens is op zijn tijd op zoek naar geluk, geluk wat er vroeger was en wat je zo graag weer zou willen voelen. Maar geluk is geen ding, je kunt het niet kopen.
Geluk is een een gevoel en heeft net als een diamant allemaal vlakjes en elk vlakje toont zijn eigen stukje geluk. Geluk kan zo simpel zijn of net zo ingewikkeld als je zelf wilt.

Wat is geluk

Omdat het geluk een herinnering is
bestaat het geluk omdat tevens
het omgekeerde het geval is,

ik bedoel dit: omdat het geluk ons
herinnert aan het geluk achtervolgt het
ons en daarom ontvluchten wij het

en omgekeerd, ik bedoel: dat wij
het geluk zoeken omdat het zich
verbergt in onze herinnering en

omgekeerd, ik bedoel dit: het geluk
moet ergens en ooit zijn omdat wij dit
ons herinneren en dit ons herinnert.

Ik hoop dat iedereen dit dit leest zijn eigen stukje geluk kan vinden!
Want het is er wel al zit het soms verstopt aan de achterkant van de diamant.

Tot de volgende keer!

Wat ben ik zonder de anderen? – 27 juni 2013

Wat ben ik zonder de anderen?

Vanmorgen werd ik weer eens wakker met een heel pijnlijk been. En de rest deed ook vrolijk mee allemaal. Na mijn ontbijt sloeg Klaas Vaak al weer toe en mijn ogen vielen dicht net als gisteren.
Tot Paulien kwam. Paulien van de thuiszorg. Voor de zoveelste keer heeft ze mijn tranen opgevangen, mijn handen vastgehouden, me getroost en heeft ze me laten merken hoeveel ze om me geeft. Zulke momenten zijn zo kostbaar en ik ben zo blij dat ik met al mijn zorgen en zorgjes altijd terecht kan bij haar, net als bij de andere Paulien en bij de andere  thuiszorgmedewerkers.
Ze staan altijd voor me klaar.

Het maakte dat ik me realiseerde dat ik zonder hen niet veel zou zijn. En dat geldt voor heel veel andere mensen om me heen. Voor Jan en voor onze kinderen, voor mijn zus en voor andere bloedverwanten en natuurlijk ook voor alle vrienden. Zonder hen kan ik niet, ben ik niets.

En daarom vandaag een stukje tekst uit het boekje ‘Bloemen van geluk moet je zelf planten’ door Phil Bosmans samengesteld van de spreuken van de Bond zonder naam.

Wat ben ik zonder de anderen?

Leven is ‘leven met anderen’.
‘Leven met anderen’ is leven met hen,
met wie ik alles moet delen,
die ik moet aanvaarden,
die ik geen pijn mag doen,
die ik moet liefhebben.

Zonder de anderen is leven,
liefhebben en gelukkig zijn
een utopie.
We zijn door ontelbare banden
met elkaar verbonden.
Ik kom pas tot ontplooiing,
dankzij de anderen.
Ik heb de anderen nodig…
niet alleen omdat zij zoveel
voor mij doen
maar ook omdat ik zoveel
voor die anderen kan betekenen.

Ik heb ogen en oren
om de anderen te ontdekken,
voeten om naar hen toe te gaan,
handen om te geven en te helpen
en een hart om lief te hebben.

Wees geen ‘eiland’ in een zee van mensen.

Tot de volgende keer!

Ik kom in ACTIE – 25 juni 2013

Ik kom in ACTIE

Enkele maanden geleden werd ik via de website van het Wereld Natuur Fonds geattendeerd op een speciale website. Deze website heet ‘Ik kom in ACTIE’. En vandaag wil ik jullie aansporen ook hier eens rond te kijken.

Want deze website is niet zomaar een website. Nee, de naam zegt het al. Er wordt van je verwacht dat je in ACTIE komt. Niet voor jezelf maar voor onze kinderen en kleinkinderen, voor de mensen die na ons deze wereld bevolken, voor de natuur om ons heen, voor ons leefklimaat en zo kan ik nog even doorgaan.

Wordt er geld van je verwacht? Nee, dat is juist het mooie van deze website. Het mag best natuurlijk. Er zijn veel projecten die een financieel steuntje in de rug goed kunnen gebruiken. Maar er zijn ook heel veel acties waar het niet om geld gaat. Het gaat om een klein stukje van je tijd.
Alleen maar een heel klein stukje van je tijd.

En ik weet dat er bosjes mensen zijn die roepen dat ze echt geen tijd hebben. In deze maatschappij rent iedereen mee om er maar bij te horen en mee te doen. Gelukkig zijn er ook veel mensen die beseffen dat meedoen aan de ratrace niet altijd winst oplevert. En die wel een heel klein beetje tijd willen inzetten.

Op de pagina’s van ‘Ik kom in ACTIE’ kun je zelfs een actie opzoeken die je nog minder dan 2 minuten tijd kost. Minder dan 2 minuten? Ja heus. In 2 minuten kun je namelijk best je handtekening en mailadres onder een petitie zetten die onze regering oproept te kiezen voor meer windenergie dan nu het geval is. Of een petitie om mega-varkensstallen te verbieden.

En zo zijn er op de website honderden acties te vinden. Van ‘een muisklik helpt al tegen de honger’  tot ‘wordt vrijwilliger bij KIKA’  en ‘Stuur een berichtje naar je bank over hun duurzaam beleid’. Je kiest zelf hoeveel tijd je wilt spenderen.
Is dat 2, 5, 10, 15 minuten of is dat samen een halve dag? Het kan allemaal.
Je kunt je zelfs zo als ik heb gedaan iedere dag een mailtje laten sturen dat je nog een actie mag uitvoeren deze dag. En natuurlijk is dat aan jou om daar dan al of niet gehoor aan te geven.

Maar om de leefbaarheid van onze wereld te vergroten  vraag ik van jullie allemaal eens één keer een blik te werpen op deze site en een actie te doen. Hoe kort of hoe klein ook, het helpt. En daar gaat het tenslotte om. Ik wens je heel veel plezier op http://www.ikkominactie.nl/.
Ik ben benieuwd naar de acties die jullie uitkiezen. En uiteraard hoop ik dat jullie net als ik bijna dagelijks een leuke actie uitzoekt om uit te voeren. Zeg nou zelf, wat is nu 2 of 5 of 10 minuten van je tijd per dag?

Tot de volgende keer!