De vicieuze cirkel – 16 februari 2013

De vicieuze cirkel

Als ik net als gisteren  een erge pijn dag heb, draaien mijn gedachten steeds maar weer rond de vraag hoe lang ik dit nog vol hou. Steeds weer die terugkerende pijn, niet te stoppen haast met de morfine en de andere medicatie. En ook blijven mijn  gedachten dan hangen bij hoe ik hier in hemelsnaam mee verder moet. Door de pijn heen ademen, de pijn ‘gewoon’ laten komen, rustig blijven en je gedachten stopzetten, schiet door mijn gedachten op de momenten dat de pijn even wat minder is. Maar op het moment dat de pijn weer zijn boze kop opsteekt, zijn al die raadgevertjes weer uit mijn hoofd verdwenen. Het is janken van de pijn, ergens hangen met mijn gebogen armen op een tafel of het aanrecht, afhankelijk van waar de pijn toeslaat. Mijn rechterbeen gebruiken is minstens een half uur maar meestal langer niet mogelijk. Elke minimale beweging veroorzaakt opnieuw enorme pijnscheuten.Naar mijn bed komen is een tijdrovende exercitie, maar pas daar kan ik me weer iets ontspannen en wachten tot het beter wordt.

Sinds deze week heb ik een morfine-neusspray in een zakje aan mijn nachthemd vastgespeld zodat ik die bij me heb, waar ik dan ook maar mag zijn. Want van plaats veranderen kan ik niet bij een pijnaanval. En er lagen overal wel sprays, in verpakking maar wel zodanig opengeknipt dat ik meteen de spray eruit kan pakken maar ik kan er bij een pijnaanval niet bij omdat ik me moet vasthouden op de plek waar ik sta/hang.
Meestal duurt het een minuut of tien voor ik merk dat de spray heel langzaam zijn werk begint te doen, soms langer. Zeker als er opnieuw pijnprikkels optreden door een verandering van houding of iets dergelijks. En nu maar hopen dat ik het benul heb ook de spray te gebruiken als ik er een nodig heb.

Maar een spray helpt niet tegen de voortdurende zeurende, stekende, brandende pijn die de laatste weken steeds vaker hele dagen bij me is. Daar moet ik dus maar mee zien te leven.
Gelukkig heb ik daar hulp bij want het is voor mij althans niet te doen dit alleen te doorstaan. Zelfs alle lieve mensen om me heen kunnen me daar niet bij helpen, zij staan machteloos net als de huisarts.
En dan is het heerlijk dat er iemand is waar ik regelmatig tegenaan kan praten, mee kan huilen en lachen en alle ellende eruit kan gooien. En omdat ze minder nauw betrokken bij mij is dan de mensen om mij heen zoals Jan, de kinderen, de vrienden is ze in staat mij op een heel eerlijke manier weer bij de les te krijgen. Ze regelt zaken waar ik tegenaan loop, beantwoordt mijn mail zelfs in haar vakantie en ik kan altijd bij haar terecht. Bedankt dus A. je bent een prachtmens!

Van haar heb ik onderstaand stukje ‘gestolen’. Het heet:

Vicieuze cirkel

Als ik blijf kijken
Zoals ik altijd heb gekeken
Blijf ik denken 
Zoals ik altijd heb gedacht
Als ik blijf geloven
In wat ik altijd heb geloofd
Blijf ik doen
Wat ik altijd heb gedaan
Als ik blijf denken
Zoals ik altijd heb gedacht
Blijf ik geloven
Zoals ik altijd heb geloofd
Als ik blijf doen
Zoals ik altijd heb gedaan
Blijft me overkomen 
wat me altijd overkomt
Maar als ik nu mijn ogen sluit
En mijn ware zelf voel van binnen
Dan kom ik deze cirkel uit
En kan ik steeds opnieuw beginnen.

Tot morgen!

Een gedachte over “De vicieuze cirkel – 16 februari 2013”

  1. Wat verschrikkelijk, de alles overheersende gekmakende ongrijpbare pijn. Pijn wat weg is als het is geweest en komt op de meest onhandige onverwachte momenten. Ik ben met je!

Geef een reactie: