Hoe het begon, deel 3 – 31 januari 2013

Hoe het begon, deel 3

De vorige keer eindigde ik met de datum van 27 oktober 2004, de dag waarop ik een epiduroscopie zou ondergaan in het Rijnstate Ziekenhuis in Arnhem. Ik moest een nachtje blijven was er gezegd en een folder  bracht duidelijkheid over wat er precies zou gebeuren, wat er eventueel verwacht kon worden na de ingreep en hoe ik de eerste weken na de ingreep moest handelen. Ik zou het een poosje rustig aan moeten doen. Daarna met behulp van een fysiotherapeut moeten proberen de conditie omhoog te krijgen omdat als het allemaal volgens de regels verliep ik na een paar dagen een duidelijke verbetering van de pijn in mijn  rug en benen zou kunnen waarnemen.

De dag van de ingreep moesten we al om 7.30 uur in Arnhem zijn en daar werd ons een plekje in de hal aan het einde van de gang aangewezen waar de operatiekamers waren voor dit soort ingrepen. We waren er om 7.15 en pas tegen 8.00 uur werden we geroepen. Natuurlijk gierden toen inmiddels de zenuwen door mijn lijf. De verpleegkundige die me riep, bracht ons naar een tafeltje in de gang waar allerlei vragen aan me gesteld werden. Opnieuw moest ik alle klachten en mijn hele ziektegeschiedenis uit de doeken doen, ook over alles wat ik als kind en volwassene voor ziektes had doorgemaakt. Er werden namen en telefoonnummers genoteerd voor noodgevallen en de procedure werd me nog een keer uitgelegd.
Ik kreeg een bed toegewezen op een tweepersoonskamer en mocht meteen al een operatiejasje aantrekken en een papieren slipje. Het was nog even een gevecht om dat ding goed aan te krijgen want er zaten wat drukknoopjes op de schouders dicht waardoor ik mijn hoofd door de verkeerde opening stak en Jan met geen mogelijkheid mij dat jasje goed aankreeg. Uiteindelijk heeft hij alle drukknopen losgemaakt en toen de twee helften om mij heen dichtgemaakt.
Tegen 11.30 werd ik met bed en al opgehaald en Jan mocht meelopen tot de sluis naar de OK. Daar hebben we elkaar dag gezegd en tot straks.

Ik kreeg allemaal plakkers op mijn lijf, werd aangesloten op allerlei apparatuur en mocht op mijn buik gaan liggen met een kussentje eronder. Boven mijn hoofd allemaal grote lampen en een verplaatsbaar röntgenapparaat. Ik kreeg een slaapmiddeltje en de ingreep begon. Eerst de verdoving van de huid, dan de contrastvloeistof. Ik weet nog wel dat ik af en toe op de monitor boven mijn hoofd keek naar de getalletjes van mijn bloeddruk, hartslag en dat soort dingen, maar ik heb ook heel veel liggen dutten. Wel werd ik wakker toen de anesthesioloog begin te prikken in een zenuwknoop. ‘Kunt u dit voelen?’ werd gevraagd. En ‘Wat voelt u’ en ‘Waar voelt u dat?’.
Ik voelde allemaal tintelingen en trillingen in mijn rug en benen, niet echt prettig. ‘We gaan nu beginnen met spoelen hoor’, werd er gezegd en na ongeveer 95 minuten werd ik wakker gemaakt en mocht ik omrollen naar mijn bed nadat ik losgekoppeld was van alle apparatuur. Ik werd naar de verkoeverruimte gereden, kreeg giga hoofdpijn, waar ze al voor hadden gewaarschuwd. Ze raken meestal het vlies om je ruggenmerg en dan lekt er een heel klein beetje vocht uit dat plekje en dat veroorzaakt een helse hoofdpijn. Dat heb ik dus geweten. Wel kreeg ik pijnstillers maar ik weet nog wel dat ik dagen last heb gehouden van die hoofdpijn. Nog op de verkoeverkamer kwam de arts naar me toe met een foto waarop hij liet zien dat er weer doorstroming was op de plek van de hernia en geen blokkade meer door littekenweefsel. Het leek er dus op dat de ingreep was geslaagd.

Ik voelde me een paar uur later zo goed, dat ik in mijn ochtendjas een eind door het ziekenhuis heb gelopen, voor het eerst in twee jaar zonder pijn. Dat kwam doordat de hele boel nog verdoofd was. Ik wilde wel heel graag naar huis, maar men vond het toch verstandiger tot de volgende dag te wachten en Jan en Wietse waren ’s avonds op bezoek. De volgende dag haalde Jan me op, de stoel achterover en thuis wachtte de bank waar ik op kon liggen. Ik moest eind januari 2005 voor controle naar Arnhem en in die tussentijd moest ik flink aan de slag met de fysio na een paar dagen rust.

Dus na twee weken heb ik de fysio gebeld en twee keer in de week ging ik naar die dame toe die in eerste instantie begon met een stevige massage en al vrij snel met allerlei oefeningen die ik thuis drie keer per dag moest doen waarbij het aantal keren dat ik een oefening deed, iedere paar dagen werd opgevoerd.
Een stap omhoog de trap op met een been en dan het andere been erbij en dan op dezelfde manier weer terug. Eerst drie keer, toen zes keer, toen twaalf keer en zo waren er een stuk of vijf oefeningen die ik drie of meer keer keer per dag moest herhalen. En ik heb dat heel braaf gedaan. Maar na een week of drie begon ik pijn te krijgen in mijn rechterbeen. En niet zo’n klein beetje pijn ook. Ik dacht dat het erbij hoorde en ook de fysio riep dat het wel weer over zou gaan. Maar het ging niet over. En toen ze me na een paar weken op een apparaat zette om mijn armen en schouders te trainen en op een fiets om flink te gaan trappen waarbij de weerstand werd opgevoerd, ging het mis. De pijn was niet meer te harden.
Ondanks de pijn, was ik wel na vier weken weer aan het werk gegaan voor halve dagen, maar na anderhalve week ging het zo mis, dat mijn baas me toen de keus gaf om me ziek te melden of te horen krijgen dat ik onvoldoende werk afleverde en me maar moest gaan beraden op mijn toekomst. Daar was al een heel conflict aan voorafgegaan en ik wist dat ik niet meer met deze man verder zou kunnen.
Ik heb me ziek gemeld. En ik zou wel zijn waar het schip zou stranden.

Vanwege de pijn toch maar naar de huisarts en ik kreeg pijnstillers, maar ze hielpen niet, zwaardere pijnstillers die ook niet hielpen, een morfinepleister die een klein beetje hielp, en uiteindelijk met een morfinepleister en morfinepillen (vergeleken met nu een heel klein beetje) was ik zo van de wereld dat de pijn te verdragen was. Ik weet dat ik nog wel naar de Kerstviering voor de medewerkers ben geweest. In een rolstoel die we geleend hadden bij de Thuiszorg want ik kon niet meer lopen van de pijn. En zo suf als wat ben ik daar een half uurtje geweest. Maar mijn Kerstpakket kon mee ;-)

Achteraf weet ik nu dat door de oefeningen en de ingespoten vloeistoffen er zoveel littekenweefsel is ontstaan dat de zenuw naar mijn rechterbeen die toch al overprikkeld was, beschadigd raakte.
Bovendien was ik door de hele situatie behoorlijk overspannen geraakt en heb ik met medewerking van de huisarts een psycholoog opgezocht. Daar valt ook nog een heel verhaal over te vertellen maar dat bewaar ik voor een volgende keer.

Begin januari 2005 zat ik dus thuis, met heel veel pijn en in depressieve toestand. Kon het jaar nog beter beginnen? Hoe het verder gaat, komt volgende keer aan bod..

Tot morgen!

Geef een reactie: