Aanbiedingen, afwijzingen en uitdagingen

Iedere dag opnieuw staat onze krant, mijn tijdschriften en vooral mijn mailbox en de door mij gebruikte websites vol met zogenaamde aanbiedingen. ‘Hoezo zogenaamd?’ hoor ik je vragen. Het zijn echt wel aanbiedingen hoor.

“Drie hele dagen naar Lissabon, voor de helft van de prijs!”, zegt de website..

“U kiest een behandeling, wij betalen de toegang van het welnesscentrum”…..

“Deze prachtige laarzen nu in vier verschillende kleuren van € 99,- voor maar € 69,-“…..

“Workshop glasblazen in onze verbouwde boerderij. Nu de vierde deelnemer gratis” …..

“Leuk, kom zelf chocolade cupcakes maken en opeten, nu voordeliger dan ooit”…..

En zo kan ik nog heel lang doorgaan.

Maar voor mij zijn het geen aanbiedingen, voor mij zijn het ……. Hmm, ik heb er even geen woorden voor. Laat ik het maar afwijzingen noemen. Want zo voelt het wel.

Ik probeer al die aanbiedingen te negeren, gauw een andere kant op te kijken, of net te doen of ze er niet zijn. Maar ze zijn  er wel en steeds meer. Kijk maar eens goed om je heen. Facebook, Twitter en heel veel andere social media doen eraan mee.

Waarom het  afwijzingen zijn? Ik kan er niets mee, met die aanbiedingen. Want ze zijn niet geschikt voor mensen zoals ik, die chronisch ziek zijn en een groot deel van de dag in bed liggen of domweg geen energie genoeg hebben om de hele dag mee te doen. Of te veel pijn hebben om leuke laarzen te passen …..

Ik kan niet zomaar 3 dagen naar Lissabon met het vliegtuig want zo lang zitten kan ik niet. Bovendien is er geen hoog-laagbed op de plaats van bestemming, is er niemand om me te helpen met douchen en aankleden, heb ik geen verklaring dat ik mijn morfine voor die dagen over de grens mee mag nemen want dat duurt dagen voor je dat rond hebt en kan mijn hoofdsteun, mijn speciale kussens en noem maar op wat ik allemaal nodig heb alleen mee als we flink bijbetalen voor de bagage. Ze zien ons aankomen zeg…

Goh meid, ga dan mee naar een leuke workshop aquarel schilderen of sieraden maken of kaarsen maken? Oh, wat jammer dat je het niet een hele dag vol kunt houden. Maar je hebt toch je rolstoel? Te lang, te moe? Nee, dan kun je toch niet mee.

Morgen gaan we naar de sauna, van die bon laatst uit de krant. Ga je mee? Dat is goed voor je. Oh, dat mag niet vanwege de medicijnen? Goh, wat zonde.

En zo kan ik nog wel even doorgaan…..

Zo langzamerhand begint het te wennen dat deze aanbiedingen voor mij niet meer zijn weggelegd, want ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik een hele lieve man heb en twee geweldige zoons en ook nog een schoondochter die er samen voor zorgen dat er voor mij nog veel te genieten valt op een manier zoals die voor mij wel geschikt is.

Maar ik ben niet de enige met een beperking, een chronisch ziekte of handicap. Er zijn heel veel meer mensen die hier mee te maken hebben. Ook voor hen geldt vaak dat aanbiedingen afwijzingen zijn. Het is wrang dat zo een hele bevolkingsgroep achter hun voordeur en hun geraniums gehouden wordt.

Oh ja, je kan wel naar de Nieuwjaarsborrel van de gehandicaptenorganisatie waar je lid van bent want die halen je op met rolstoel en al. Of een uurtje bij de schoonheidsspecialiste zou ook nog net kunnen als je niet te moe bent om er te komen, maar daar blijft het dan bij.

Maar dat zijn geen aanbiedingen.

En dus vraag ik mij af: zijn de adverteerders en de verkopers die daar achter zitten zich wel bewust van het feit dat er een groep mensen is voor wie deze aanbiedingen ook als afwijzingen voelt? Of is er geen winst te behalen? Moet daar te veel geld op toegelegd worden?

Het verbaast me dat er pas één maal (voor zover ik weet tenminste)een initiatief is geweest om bedlegerige patiënten een leuke dag te bezorgen. Alles werd geregeld tot vervoer aan toe. Fantastisch! Maar zo weinig, slechts één keer….

Maar ik daag u uit. Ik daag iedereen uit om een plan te bedenken zodat ook voor deze vergeten groep mensen er aanbiedingen komen zodat ook zij kunnen genieten van datgene wat er in deze tijd allemaal voor leuks te doen is. En dan niet aankomen met een heel klein rijtje van vier of vijf aanbiedingen. Nee, minstens een pagina vol…

Ik ben erg benieuwd of er mensen zijn die zich hiervoor in willen zetten. Zelf wil ik ook graag meedenken maar dat zal dan wel vanuit mijn bed zijn.

Kom op, neem de handschoen op en laten we ons samen sterk maken hiervoor.
Laat je horen allemaal! Ik ben erg benieuwd…

Riet

 

5 gedachten over “Aanbiedingen, afwijzingen en uitdagingen”

  1. Geweldig idee! Ik ga eens ff denken! Heb zelf thuis een workshop sushi gedaan, nou ja, ik heb gekeken eerlijk gezegd. Een vriendin heeft de workshop gegeven, zodat het geen kosten had, want die zijn belachelijk. Ik heb de ingredienten gekocht. Mijn handfunctie was niet goed op dat moment, maar ik vond het wel leuk om de anderen het te zien doen en gezellig ook. Ik ben voor thuisworkshops v een uur!!
    xx

  2. Ja precies Gaby. Zo is er natuurlijk veel meer te bedenken wat je thuis kunt doen in korte tijd. Maar ik wacht op iemand die dagjes uit of zelfs langer weet te organiseren voor de groep mensen die ik beschrijf en waar wij beiden toe behoren…

  3. Oef. Gaby geeft hierboven al een tipje van de sluier: de kosten. Voor iemand die bedrijfsmatig workshops aanbiedt maakt het weinig uit of die workshop voor een uur is of voor een dag, qua voorbereiding en reistijd etc. Maar je kunt voor een uurtje natuurlijk niet hetzelfde vragen als voor een hele middag, dat maakt een korte workshop erg onrendabel als het echt je werk is. Ofwel: hoe vind je de balans tussen workshops op maat én betaalbaar? Dat is althans waar ik als eenmanszaak (nouja, twee ;-)) aan denk. Die sushi workshop is vrijwillig gegeven maar Riet bedoelt als ik het goed begrijp bedrijven die zich in willen zetten? Als vrijwilliger zou ik graag incidenteel een keer iets doen maar als aanbieding, als bedrijf, vaker dus, is voor mij niet haalbaar. Dan zou je misschien grotere bedrijven moeten hebben, die op andere terreinen meer winst maken en extra’s kunnen leveren als goodwill (en zo meteen wat indirecte reclame krijgen). En een uur.. Een uur is echt heel erg kort, ik peins me suf, zou in dat uur de uitleg inbegrepen zijn? Je wil toch na afloop wel iets concreets gemaakt hebben, lijkt me. Toevallig ga ik woensdag een ‘korte’ opdracht geven op school, iets dergelijks kan natuurlijk ook als workshop maar is wel tamelijk simpel, daar zit je misschien ook niet op te wachten.
    Afijn. Ik ga er eens een nachtje over slapen en schiet maar als mijn gedachten so far niet deugen ;-)

    1. Natuurlijk komt er heel veel kijken bij een dergelijk project. Maar wat ik geprobeerd heb aan te geven is dat er nu een groep mensen wordt buiten gesloten en dat vind ik jammer. Als je naar het kostenaspect kijkt, kan het nooit rendabel zijn. Dat ben ik me heel goed bewust. Maar ik gun het mensen met een beperking of chronische ziekte ook zo om eens goedkoop een stedentripje te doen. Workshops van een uur zijn misschien wel mogelijk door een groep mensen met beperking of chronisch ziekte bij elkaar te brengen (desnoods met bed en al) in een grote ruimte ergens centraal in Nederland en daar de hele dag door workshops van een uur aan te bieden. Kun je meer aan dan blijf je een extra uur, kun je maar één uur aan, dan heb je tijd om uit te rusten en misschien later nog een andere workshop te volgen of iets af te maken waar je eerder aan bent begonnen. Ik zal er ook mijn gedachten nog eens over laten gaan. Wie weet… Als we in Nederland een berg kunnen bouwen, krijgen we dit óók voor elkaar..

      1. Ja, duidelijk! Zo had ik het ook begrepen, ik ben even ‘hardop’ gaan denken.
        En goed idee: als er idd meer mensen naar een workshop komen (in een grotere ruimte) wordt het misschien al makkelijker.
        Ik zal er na de kerstdrukte mijn gedachten eens rustig over laten gaan!

Geef een reactie: