Pijn!!!

Wat is pijn?

“Pijn is een onplezierige sensorische en/of emotionele ervaring veroorzaakt door feitelijke of mogelijke weefselschade of die beschreven wordt in termen van weefselbeschadiging; ergens in het lichaam is een verwonding of dreigt er een te ontstaan. Soms ontstaat pijn echter ook zonder aanwijsbare lichamelijke oorzaak”.

Zo luidt de beschrijving van pijn in Wikipedia. Dit is een mooie omschrijving maar deze tekst bestaat alleen maar uit woorden en  pijn is iets dat eigenlijk niet in woorden valt uit te drukken.  Pijn voel je.

Vanaf mijn babytijd heb ik regelmatig pijn gehad. Bijv. de keer dat ik op mijn knie viel en mam er een pleister en een kusje op gaf. Maar ook de pijn van de klap met de zool van mijn vaders pantoffel op mijn billen. En dat was een leuk spelletje want mijn zusje en ik mochten allebei wel 5 keer op zijn billen slaan en hij één keer op onze billen. En ik kan je verzekeren dat het zeer deed, echt zeer, want hij sloeg hard. En wij de tranen verbijtend, mochten dan nog één keer op zijn billen slaan. Grote lol natuurlijk.

Ook voel ik nog steeds de pijn van de breuk in mijn middenvoetsbeentje door een stomme actie van mijzelf met een leunstoel en mijn vader me alle trappen in het ziekenhuis op moest zeulen (12 jaar oud en stevig gebouwd) zonder klagen om een foto van mijn voet te laten maken. En dat stomme botje zorgt er nog steeds voor dat mijn linkerwreef af en toe pijnlijk is.

Maar pijn is voor mij ook de pijn die ik voelde toen ik (16 jaar oud) stapel verliefd op mijn eerste vriendje deze nog heel onschuldige vriendschap uit moest maken van mijn vader omdat Ben (zoals zijn naam was) volgens hem geen geschikte jongen voor mij was want hij kwam uit het verkeerde dorpje in de buurt.
Maar je zou kunnen zeggen dat al die pijn van vroeger nu ik 60 ben wel achter me ligt.

Het was wel allemaal pijn en elke keer anders. Maar op een gegeven moment komt er dan een ander soort pijn langs, de pijn van het verlies. Het verlies van mijn moeder, mijn vader en schoonvader, goede vrienden zoals Erna en Ruud en van Klaske, mijn schoonzusje. Die pijn wordt met de tijd wel wat milder maar hij blijft bij me, heeft een plekje in mijn hart gekregen en is onderdeel van mijn leven geworden.

En juist als je denkt dat het zo wel genoeg is geweest, komt er een  nieuwe  pijn om de hoek kijken. Eerst aarzelend, dan wat meer aanwezig en nu na bijna 10 jaar word ik geconfronteerd met een dubbele pijn. Een steeds toenemende pijn die uit twee delen bestaat, namelijk de echte brandende, schrijnende, stekende, borende en alles doordringende zenuwpijn, maar ook de pijn van het verlies van wat die rotpijn veroorzaakt, namelijk het steeds opnieuw afscheid moeten  nemen van iets wat ik eerst wel kon maar nu niet meer. Steeds opnieuw wat inleveren. Mijn werk, mijn zelfstandigheid, mijn privacy, mijn vrijheid van kunnen gaan en staan wanneer en waar ik wil en mijn onafhankelijkheid.

Het begon met een mooie wandelstok, toen een paar (ja, wel ferrari-rood hoor) krukken, daarna de eerste (ook rode) rolstoel, een douchestoel, een scootmobiel, een andere rolstoel, dan een bed in de kamer, thuiszorg omdat alles wat je doet je energie kost en uiteindelijk weet ik niet waar het schip zal stranden.

Het is moeilijk voor mijn omgeving want je ziet het niet aan de buitenkant. Het is moeilijk om met de fysieke pijn te leren omgaan, laat staan deze te accepteren. Het is moeilijk om van alles in te leveren, moeilijk om steeds afhankelijker te worden en het allermoeilijkste is het niet weten hoe en wanneer het eindigt.

‘Je moet de pijn toelaten, er dwars doorheen gaan’ en weet ik wat er nog meer door de mensen die het goed bedoelen tegen je wordt gezegd. Zelfs de leuke pijnstillerkaartjes wil ik af en toe door de kamer smijten want wat moet je met een tekst als: ‘Houd moed. Houd moed. Houd moed. Houd moed. Ik weet dat het pijn doet. Houd moed’ als de tranen je over de wangen lopen van de pijn. Of ‘De beste remedie bij pijn is vertrouwen. Vertrouwen in jezelf, in je vermogen om te helen of in je vermogen om een vriend te zijn van je pijn’.
Zulke uitspraken kunnen me gestolen worden als ik een dag en nacht lang niet op mijn rechterzijde kan liggen omdat mijn schouder en arm weer razend pijn doen. En ook als ik onverwacht de vreselijke brandende pijn van het aanraken (zelfs als het nauwelijks een aanraking is) voel in de achterkant van mijn been die een uur aanhoudt en me achterlaat als een kleine huilende in elkaar gekropen baby. Die akelige rotpijn die ik zelfs met de grootst mogelijke hoeveelheid morfine en een lading andere pillen niet te bestrijden is. Die pijn….

Maar ik laat me niet kisten, nog lang niet.
Af en toe mag ik van mezelf toegeven aan mijn verdriet en angst en vechten tegen de pijn. Maar ik weet inmiddels ook dat na elke periode met pijn, er weer een periode komt dat de pijn te verdragen is, wel te omarmen en te denken dat ie me niet klein zal krijgen. Dat ik iedere keer weer mezelf terug vind, soms wel 4 of 5 keer op een dag. Dat ik weer naar buiten kan kijken en zie dat de zon schijnt, dat de mugjes dansen in de zon, dat de vogels in de aanloop van de nacht al weer flink aan het fluiten zijn. Dat er weer nestkastjes worden geïnspecteerd door de meesjes en dat we samen heerlijk een week naar Limburg gaan en vrienden zullen ontmoeten. Dat we een geweldige reis naar de Noorse Fjorden gaan maken in mei en dat er een popconcert en een opera op het programma staan de komende maanden. Dat ik Jan naast me heb. Dat we twee geweldige zoons hebben en een lieve schoondochter waar we blij mee zijn. En dat er zo veel goede vrienden zijn die begrijpen hoe moeilijk het soms is. En weten waarom er zoveel tranen zijn. Niet alleen van de pijn maar ook omdat ik zo blij en ontroerd ben door hun aandacht en liefde.

En daarom zeg ik nu: ‘Dag pijn, je mag er zijn, als je tenminste af en toe ook maar even ophoepelt! Voor nu heb ik even genoeg van je, dus tot straks…’

3 gedachten over “Pijn!!!”

  1. Heftig om te lezen, maar ik bewonder jouw manier om ermee om te gaan. Ik wens je al het goeds en blijf genieten van alle fijne dingen en momenten

  2. Zo herkenbaar! De pijn die je daginvulling is of je daginvulling vergalt ;) Het innerlijke vermogen om elke minuut maar weer jezelf te herpakken, te dealen met jezelf, de omgeving, de liefde om je heen en vooral de machteloosheid om je heen. De pijn die plastisch is, behalve als je hem zelf hebt. De pijn van het gezicht van je partner, als je zoveel pijn lijdt. Je lijdt niet alleen, ik weet hoe t is. Niet dat dat helpt, maar ja.

  3. Laat die nieuwe dokter dit maar lezen Riet! Vreselijk wat pijn met je doet, het vreet energie, ik wens je sterkte klinkt goedkoop maar zo bedoel ik het echt niet! Weet gewoon geen woorden te vinden…………

Geef een reactie: