Zorgdoelnummer

Vandaag heb ik gehoord dat ik voortaan alleen nog maar beschreven mag worden als een nummer. Een zorgdoelnummer. Zorgdoelen? Ja, zo noemen ze dat bij de Thuiszorg als ze moeten beschrijven wat ze vandaag voor en met me gedaan hebben.

Nee, voor de thuiszorg ben ik niet meer Riet, die chronisch ziek is en last heeft van het complex neuropatisch pijnsyndroom en die zoveel morfine en andere pillen naar binnen werkt om nog een beetje te kunnen lachen om iets leuks op TV of dat artikeltje in de krant en die blij kan zijn als ze haar verjaardag kan en mag vieren met zoveel vrienden en vriendinnen; nee die Riet wordt dan wel 60 binnenkort maar is gedegradeerd tot een paar nummers, oh nee, zorgdoelen noemen ze dat.

En ik ben dus voortaan cliënt nr. xxxxx met zorgdoelnr. 1 t/m 6.

Het is omdat ik verdorie mijn eigen onderbroek niet meer kan aankrijgen, dat de dames me komen helpen met douchen en aankleden. Dat heet ADL en dat betekent dat ze je zelf laten modderen tot je vraagt of ze iets van je over willen nemen omdat het je niet lukt of omdat het te veel pijn oplevert. Dus weten ze na verloop van tijd wel wat en hoe ik wil, denken ze, en dat doen ze dan. Nee, zorgdoelnr. 1 is mevrouw bepoederen en bemoederen tot ze er doodziek van wordt en steeds vaker au roept omdat ze weer zijn vergeten dat het volgende stuk van mijn lijf nu ook pijn doet, want ja, dat mijn ziekte zich uitbreidt zit nog niet in hun systeem, maar wel in het mijne helaas.

En dan volgt het ritueel van het plakken van de morfinepleister. Nee, wij plakken wel, maar we schrijven dat we mevrouw volgens zorgdoelnr. 4 de pleister aanreiken en haar vertellen waar ze de pleister moet plakken omdat anders als er controle komt er net een thuiszorgmedewerkster is die volgens haar diploma geen pleister mag plakken. Stel je voor zeg..

En verder ben ik natuurlijk ook nog depressief, niet gestructureerd bezig en heb ik daarom extra begeleiding nodig. Zorgdoelnr. 6 is dat. Nee, we mogen niet opschrijven dat we mevrouw’s lunch even klaarmaken want dat kost haar zoveel energie die ze beter aan iets leuks kan besteden. Volgens zorgdoelnr. 6 wordt mevrouw begeleid om sturing aan haar dagritme te geven, zodat ze zelf op tijd en volgens alle regels van verantwoord eten haar eigen lunch klaarmaakt.

Alles wordt verantwoord in het grote boek dat tot nu toe door iedereen op een andere manier werd ingevuld en waar dus wel in staat dat ze de pleister even voor me op mijn linkerarm aan de voorkant hebben geplakt en dat ze de lunch hebben klaargemaakt omdat ik te moe was. Maar de baas daar ergens in het westen van het land, wil het anders en dus staat er volgens de nieuwe richtlijnen:

9.00-9.55 Mevrouw volgens zorgdoel nr.1 geholpen, of nog korter: Gehandeld volgens zorgdoelnr.1.

Het duurt niet lang meer of ook hier komen de stopwatches tevoorschijn. Drie minuten te lang geweest omdat mevrouw vanwege de pijn wat verdrietig was? Afgestraft met een hogere rekening, want tijd is geld.
Koffie gezet voor mevrouw en zelf een kopje meegedronken omdat mevrouw behoefte heeft aan een praatje? Nee, dat mag niet meer, want het is geen zorgdoel met een nummertje.

Gelukkig zijn er nog wel de medewerkers zelf. Die hun arm om je  schouder leggen als het even niet wil, die boodschappen voor je halen zodat Jan niet naar het centrum hoeft, en die wel een kopje koffie meedrinken en mijn relaas aanhoren als ik daar behoeft aan heb. En die zelfs mijn haar en wenkbrauwen verven omdat ze het leuk vinden om dat te doen.

Maar hoe lang nog? Ik weet het niet en ik wil het ook niet weten.

En ik heb dan wel zorgdoelnummers, maar gelukkig ben ik geen nummer. Nee, ik ben en blijf mezelf, met mijn lach én mijn tranen, met die vervelende en zeer pijnlijke kwaal, maar die wel blijft wie ze is.  Gewoon Riet!